Zorg

Jouw zorg

Zorgen voor anderen: bestaat er iets mooiers? Elke dag geven ouders, grootouders, mantelzorgers en professionelen het beste van zichzelf. Soms in moeilijke en ondankbare omstandigheden, vaak zonder voldoende erkenning en het nodige begrip. Dit is een eerbetoon aan al wie zorgt. Want een wereld zonder miljonairs draait gewoon verder, een wereld zonder verpleegkundigen draait in de soep. Door Karin Jiroflée en Hannelore Goeman.

Om 8.30 uur loop ik de hoofdingang van het Imeldaziekenhuis in Bonheiden binnen. Werken zijn aan de gang, het ziekenhuis wordt uitgebreid, zoveel is duidelijk. Ik word de weg gewezen naar de afdeling “cardiale labo en dienst hartcatherisatie”, kortweg Cathlab, een onderafdeling van cardiologie.

Een shift meedraaien in een rust- en verzorgingstehuis: ik weet niet waar ik mij aan kan verwachten. Ik loop mee met directeur van Huize Sint-Monika, Jan Vandekerckhove, die mij ook het beheer van het tehuis uitlegt.

Het is een komen en gaan die vrijdagochtend in het consultatiebureau van Kind & Gezin, in de schaduw van de kerktoren van Haacht. Zestien kindjes, variërend in leeftijd van 4 weken tot 2,5 jaar, komen langs, vergezeld van hun fiere ouders. Veelal komen mama én papa mee, soms ook mama alleen. Opmerkelijk, geen enkele baby of peuter komt binnen met papa alleen. De follow-up van kinderen is anno 2018 blijkbaar vaak nog steeds een vrouwentaak.

Ik spreek af met Mike. Mike werkt als begeleider binnen het project beschut wonen van het Psycho – Sociaal Centrum (PSC) Sint Alexius in Elsene. Dit centrum biedt sociale opvang en begeleiding. Ik wist niet juist wat te verwachten, maar ben ergens verbaasd om op zo’n mooie, rustige plek terecht te komen. Mike is naast begeleider ook coördinator van kunstorganisatie KAOS. KAOS ontwikkelt artistieke projecten met kunstenaars die al dan niet een psychische kwetsbaarheid hebben. Het brengt kunst en psychiatrie samen en wil het negatieve beeld rond psychiatrie veranderen.

Het is bijna etenstijd wanneer we bij Brigitte aankloppen. Voor mij het laatste bezoek van de dag, maar Patricia gaat nog een paar uur door. We zijn terug in Haacht, de cirkel is rond. Het belooft een kort bezoek te worden, want er moet enkel nog een spuit gegeven worden. Maar twintig minuten later ben ik nog aan de praat met Brigitte. Ze heeft dan ook veel te vertellen en doet dat met verve.

De ontmoeting met Rozeke en Wim zindert nog na, maar thuisverpleegster Patricia maant me aan om voort te maken. Ze heeft geen tijd voor getreuzel. Er wachten nog heel wat patiënten. Patricia neemt me de hele ochtend mee op sleeptouw.

Pages